कै. बी. बी. पाटील...." प्रेमळ ढाण्या वाघ ".

             फोटोत दिसत आहेत ते ,आमचे सर्व " मेरीकरांचे " जवळचे स्नेही, कै. बी. बी. पाटील. त्यांच्या नावा मागे कै. लिहीताना मनाला सहस्त्र इंगळ्या डसाव्यात अशा वेदना होत आहेत.
               त्या वेळच्या म्हणजे ,अंदाजे १९७० सालच्या मेरीतील सायंटिफिक केडर मधील दोन व्यक्ती ,आज हयात नाहीत. पहिले टी. डब्ल्यु. शूरपाल आणि दुसरे बी. बी. पाटील. मेरीच्या मृृृृृृृद यांत्रिकी विभागातील , शूरपाल ,पाटील आणि खरे अशी त्रयी ,त्यावेळी फार प्रसिध्द होती. तिघे ही एकाच पोस्टवर ,काम करत असत. पण तिघांच्यात जो समन्वय होता , तो अतिशय दुर्मिळ व वाखाणण्या सारखा होता.  कोणी ही इतर दोघांच्यावर कुरघोडी करून, आपण पुढे जाण्याचा प्रयत्न करीत नसे. तिघे ही एकमेकाला धरून असत. कामाला तिघे ही वाघ होते. फरकच करायचा झाला तर, असे म्हणता येईल की , शूरपाल म्हणजे शांत वाघ , खरे म्हणजे चतुर वाघ आणि पाटील म्हणजे " ढाण्या वाघ " !
            बी. बी. पाटील यांचा स्वभाव म्हणजे ,फणसा सारखा होता. बाहेरून तुम्हाला ते खुपणारे वाटतील ,पण त्याच वेळी आत, गोड गर्‍या सारखा मृदू स्वभाव , जाणवण्या सारखा होता. एकदा मेरीच्या गणेशोत्सवात ,कोणते तरी पद ,त्यांच्या कडे होते. मी शेवटच्या विसर्जनाच्या मिरवणूकीला, हजर नव्हतो. दुसर्‍या दिवशी आॅफिसात आल्या आल्या ,बी. बी. पाटील माझ्यावर कडाडले " दिक्षा,  तू काल मिरवणूकीला हजर नव्हतास , थांब मी तुझ्याकडे बघून घेतोच ! " पण त्याच वेळी ,माझी   मेरीच्या दुसर्‍या विभागात, प्रमोशनवर बदली झाल्या नंतर , माझ्या जवळ येउन पाठीवर हात ठेउन " दिक्षा , तू ताबडतोब प्रमोशनवर हजर व्हायला जा , इथली कुठली ही काळजी करू नकोस , मी सगळं सांभाळून घेतो , तुला कुठला ही त्रास होणार नाही , याची काळजी , मी घेतो " असं आपुलकीनं आणि जिव्हाळ्यानं म्हणणारे ,बी. बी. पाटीलच होते !
              पुढे कालांतराने ,बी. बी. पाटील विभाग प्रमुख झाले. त्यांचा काम करण्याचा आवाका, दांडगा होता. त्यांचे वरिष्ठ , त्यांच्या कामावर खूष असायचे ! पण त्याच वेळी ,वरिष्ठ अधिकारी एखाद्या बाबतीत १०० % चूक आहे ,अशी त्यांची खात्री झाली , तर तिथल्या तिथे त्यांना सुनवायला बी. बी. पाटील यांनी, कमी केले नाही.
              सेवानिवृत्त झाल्यावर ,बी. बी. पाटील आपल्या सोलापूर जिल्ह्यातल्या केरूर या गावी जाउन ,शेती करायला लागले. एका संध्याकाळी ते मोटार सायकल वरून, केरूर हून सोलापूरला येत असताना , पैशाच्या मोहाने ,त्यांच्यावर प्राणघातक हल्ला झाला. या हल्ल्यात, त्यांची फार वाईट परिस्थिती झाली होती. त्या नंतर ते थोडे फार सावरले , पण पूर्ण सावरले नाहीत. त्यातच त्यांना ,डायबेटिसचा त्रास सुरू झाला. म्हणावे तसे पथ्यपाणी करण्याचा, त्यांचा स्वभाव नसल्याने ,त्यांची शुगर ८०० ते ९०० च्या आसपास गेली, पण ते कोमात गेले नाहीत. त्यातून ही ते बाहेर पडले . पण एकूणच तब्बेत खालावल्याने ,अंदाजे  दीड वर्षा पूर्वी ,त्यांचे निधन झाले.
                  त्यांच्या पाटील घराण्यात ,पहिले शिकलेले म्हणजे बी. बी. पाटीलच ! नोकरीला लागल्यावर ,त्यांनी आपल्या धाकट्या भावाला डाॅक्टर होण्यासाठी, सर्व प्रकारची मदत केली. बी. बी. पाटील  स्वतः हुषार होतेच ! त्यांची मुले ही हुषारच आहेत. थोरली अनुराधा , डाॅक्टर झाली. ती MD Pathology आहे. दुसरा मुलगा सोमनाथ इंजिनीयर असून , एका खासगी कंपनीत अधिकारी आहे. सर्वात धाकटा केदार , हा सुध्दा इंजिनीयर असून ,अमेरिकेत तो स्थायिक होत आहे. त्याची पत्नी अमेरिकन आहे.
               बी. बी. पाटील नेहमी म्हणत , मी कुठे ही पैसा गुंतवला नाही. माझी हुषार मुले, हीच माझी संपत्ती ! त्यांच्या शिक्षणात , मी माझ्या कडून ,कांहीही कमी पडून देणार नाही. तसेच वागून त्यांनी ,आपले शब्द सार्थ केले.
                      सर्व स्नेही मंडळींच्या ह्रदयात , कायम स्थान मिळविलेल्या , कै. बी. बी. पाटील यांना , या निमित्ताने,  विनम्र श्रध्दांजली.......

                      

एक वेगळाच " सगीत " अनुभव...

                एके दिवशी संध्याकाळी ,नाशिकच्या काॅलेज रोड वरील ,श्रध्दा माॅल मध्ये, तरूणाईला आवडणार्‍या गाण्याचा आवाज आला व पाऊले तिकडे वळली. हे गाणं शास्त्रिय संगीत नाही , हिन्दी सिने संगीत ही नाही , हे समजत होते. हे कांही तरी वेगळेच संगीत आहे , आपण पूर्वी कधी ही, असले लाऊड संगीत ऐकलेले नाही ,हे समजून सुध्दा, मी तिकडे खेचला गेलो. गाणं मला कळत नव्हतं , पण हे तरूणाईला भावणारं आहे हे समजत होतं, जाणवत होतं.
               आत गेलो तर पाच पंन्नास तरूण , तरूणी त्या गायका भोवती उभे राहून, गाण्याचा आस्वाद घेत होते. माहोल एकदम चिअरफुल्ल होता.  स्पिकर्स फुल्ल व्हाॅल्युम वर असावेत , आवाजाचा घुमारा म्हणजे  " बास " , छान ठेवला होता ,कोण गात होता माहिती नाही , काय गात होता ते गाणंही माहिती नाही , फक्त दिसत होतं की ती तरूणाई, ते सर्व एंजाॅय करतेय.
            मला तरूणाईची अशी एंजाॅयमेंट ,नेहमीच आवडते. तो गायक गाण्याची ओळ, मधूनच अर्धवट सोडत होता , समोरची तरूणाई कोरस मध्ये, ती ओळ पूर्ण करत होती. थोडक्यात गाणार्‍याची व ऐकणार्‍यांची वेव्ह लेंग्थ जमली होती.   
             खूप आनंद वाटला ,तो माहौल पाहून व ऐकून ! आपण ही तरूण झाल्या सारखं वाटलं ! आयुष्यात असे योग ,फार थोडे येतात. एकूण " दिल खुष हो गया बाॅस " !
                  लै भारी.....

नाशिकची " साधना मिसळ "

              एके दिवशी सकाळी ,सौ. रजनीचा आत्तेभाउ ,श्री. प्रमोद दिवाण आणि फॅमिली बरोबर ,मिसळ खाण्यासाठी चि. आदित्यने ,नाशिकच्या गंगापूर रोड वरील "साधना "  , येथे सर्वांना नेले होते. तिथे कार पार्किंग झोन मध्ये, जवळ जवळ सत्तर ते पंच्याहत्तर कार्स ,शिस्तबद्ध रीतीने उभ्या केल्या होत्या.
             प्रत्यक्ष मिसळ खाण्याची जागा, कोंकणात जशी झावळ्यांची घरे असतात ,तशा प्रकारची होती. समोर बसके टेबल व दोन्ही बाजूने बसण्यासाठी बाजले, असा माहौल होता. मिसळीचे असंख्य चाहते, ताव मारत होते. आम्ही पण आॅर्डर दिली. दोन मिनीटात तळलेले पापड , देखण्या रीतीने चिरलेला बारीक कांदा आम्हाला सर्व्ह झाला. सोबत गुळाची जिलबी ही हजर झाली. आम्ही जिलबीची चव घेतोय ,तोवर लगेच मिसळ व दोन दोन मोठ्ठे बनपाव आणि सोबत दही सर्व्ह झाले. मिसळीला प्रत्येकाच्या आवडीची चव येण्यासाठी, वेगळ्या वेगळ्या लिक्विड मसाल्याचे नमूने, समोर आले.                         मिसळ अशा चविष्ट पध्दतीने खाता येते व ती ही अशा नवीन वेगळ्याच माहौल मध्ये , हे मी प्रथमच अनुभवत होतो. मिसळ आणि गुळाची जिलबी ,छानच होती.
                  मिसळ खाउन चहा पिउन उठलो. समोर पानाचा ठेला दिसला .पान खाण्याची हुक्की आली. वेगवेगळ्या प्रकारचे पानाचे विडे ,आकर्षकपणे मांडून ठेवले होते. त्यात मला "फायर पान " असा प्रकार दिसला. मी फायर पान म्हणजे काय, असे विचारताच , त्या पान वाल्याने मला मराठी नटी ,श्रुती मराठे हिच्या तोंडात पेटते ,म्हणजेच " फायर पान "घालतानाचा व्हिडोओ, त्याच्या मोबाईलवर दाखविला. त्याच्या अशा व्यावसायिक दृष्टीकोनाचे ,मला कौतूक वाटले. मी पण फायर पान खाताना ,माझा व्हिडिओ काढून घेतला. फायर पान खाताना, तोंडात चटका बसेल म्हणून मी घाबरून होतो. पण तसे कांही झाले नाही.
              तिथून बाहेर आलो तर समोर, एका ठिकाणी कळसूत्री बाहूल्यांचा खेळ ,चालू होता. सैराटच्या " झिंग झिंग झिंगाट " या गाण्यावर बाहूल्या ,अतिशय मोहकपणे नाचत होत्या. कमाल वाटली त्यांना नाचवणार्‍याची !
             तोवर नातू चि, निषाद उंटावर बसलेला दिसला , श्री. प्रमोदची सून व त्याची पत्नी सौ. निलीमा, यांनी बैलगाडीतून चक्कर मारली. त्यांच्या चेहर्‍यावरचा आनंद, अतिशय बोलका होता. तिथे झोपाळा होता. त्यावर मी बसून आनंद लुटला.                     अशी एका शनिवारची सकाळ , वेगळ्या वातावरणात वेगळाच आनंद देउन गेली.
" लै भारी वाटलं राव " !

अनाकलनीय गुरू ????

               गेल्या रविवारी गुरू पौर्णिमा झाली.  तथाकथित अध्यात्मिक गुरूंचा आश्रम ,माझ्या एका मित्राच्या घरा जवळ आहे. ते अध्यात्मिक गुरू, सध्या त्यांच्या कांही " कर्मा " मुळे " बंदिवान " आहेत. आता अशा परिस्थितीत ,त्या आश्रमात गुरू पौर्णिमेला ,अजिबात गर्दी नसणार, असा माझा समज होता. पण माझ्या मित्राने सांगीतल्या प्रमाणे, तेथे तोबा गर्दी होती. मग मी स्वतः पहायला गेलो. मी पण आश्चर्यचकीतच झालो. त्या आश्रमा समोरच, एक वडाचे झाड होते. त्या वडाच्या झाडात ,त्या तथाकथित अध्यात्मिक गुरूंनी, आपले तेज सामावल्याने ,तो वृक्ष " कल्पवृक्ष " झाला असून , त्याला प्रदक्षिणा घातल्यास, आपली मनोकामना पूर्ण होते.  हा विश्वास त्यांच्या शिष्यांना असल्याने ,अक्षरशः झुंडीने भक्तगण त्या वृक्षाला , जप करीत प्रदक्षिणा घालीत होते. माझ्या मित्राने सांगीतल्या प्रमाणे , इतर दिवशी ही केंव्हा ही पाहिले तरी ,लोक त्या वृक्षाला मनोकामना पूर्ण होइल या आशेने, प्रदक्षिणा घालीत असतात. आता याला काय म्हणावे ? अतूट श्रध्दा की अंध श्रध्दा ?
              हे कांहीच नव्हे. माझ्या मित्राने या पुढे जाउन, जे सांगीतले ते ऐकून मी अाश्चर्याने थक्कच झालो. त्या बंदिवासात असलेल्या अध्यात्मिक गुरूंचे एक शिष्य, त्याच्या परिचयाचे आहेत. त्या शिष्याच्या प्रतिपादना नुसार , ते गुरू बंदिवासात का आहेत ? तर,  त्यांनी आपल्या शिष्यांची पापे ,आपल्याकडे घेतली आहेत . ते आपल्या शिष्यांच्या साठी बंदिवासात राहून ,त्या पापांचे परिमार्जन करित आहेत.  थोडक्यात काय तर , शिष्यांच्या साठी गुरू शिक्षा भोगीत आहेत.
              हे ऐकून मला भरून आलं ! धन्य ते गुरू व धन्य ते शिष्य ! अशी अढळ  ( अंध )श्रध्दा हवी.
          मग माझ्या मनात प्रश्न उभा राहिला की, श्रीमदभगवत गीतेत भगवंतांनी सांगीतले आहे  , ज्याला त्याला आपल्या कर्माचे फल ,भोगावेच लागते. पण येथे तर गुरू, शिष्यांच्या कुकर्मा साठी , स्वतः क्लेष म्हणजे साक्षात तुरूंगवास भोगत आहेत ,अशी त्यांच्या शिष्यांची श्रध्दा आहे.
           खरं काय आणि खोटं काय कांही समजेनासं झालय !
याला अतूट श्रध्दा म्हणायचं  की अंध श्रध्दा ?

मॅरॅथाॅन....एक वेगळा अनुभव

              दि. ८ आॅक्टोबर २०१७ , या दिवशी  नाशिकमध्ये " महा मॅरॅथाॅन " ,आयोजित करण्यात आली होती. या मॅरॅथाॅन मध्ये भाग घेणे, माझ्या मनात ही नव्हते. पण आमच्या सकाळच्या फिरायच्या ग्रुप मधील, ८२ वर्षांचे " तरूण " सेवानिवृत्त प्राचार्य, श्री. एस. डी. कुलकर्णी सरांनी या बाबतीत विचारल्यावर , चला सरांना कंपनी देउ  , या विचाराने मी त्यांच्या बरोबर ,या " महा मॅरॅथाॅन मध्ये भाग घ्यायचे ठरवले. या महा मॅरॅथाॅन मध्ये तीन सेगमेंट्स होते. पहिला २१ किमी चा " अर्ध मॅरॅथाॅन ". दुसरा १० किमी चा , तिसरा ५ किमी चा , चौथा ३किमी चा ! तीन किमीचा सेगमेंट, सिनीयर सिटीझन्स साठी होता. पण आम्ही स्वतःला सिनीयर सिटीझन्स समजत नसल्याने, तसेच १० किमी मध्ये भाग घेण्या एवढे  ,तरणे बांड नसल्याने " झाकली मुठ , सव्वा लाखाची " ,या म्हणीला अनुसरून ५ किमीच्या सेगमेंट मध्ये, आम्ही भाग घेतला.
                या वयात म्हणजे ७२ व्या वर्षी ,असल्या कांही उचापती करणार म्हटल्यावर, बर्‍याच जणांच्या कडून वेगवेगळ्या सूचनांचा पाउस ,आमच्यावर पडला. त्या सर्व सूचनांचा अर्थ एकच होता , " जरा जपून पळा , तुम्ही वृध्द आहात याची जाणीव ठेवा , अचरटपणा करू नका "
               रोज सकाळी मी ३.५ किमी फास्ट चालतोच ! मी हे ५ किमीचे अंतर सहज पार करू शकेन, असा मला विश्वास होता. श्री. एस. डी. के. सर मात्र, सकाळी फिरताना मधून मधून ,पळायची प्रॅक्टीस करायचे. माझे गुडघे दुखत असल्याने, आपण पळायचे नाही , फक्त छान एंजाॅय करायचे ,असे मी ठरविले होते.
                 शेवटी मॅरॅथाॅनचा दिवस उगवला. सकाळी सहा वाजता ,नाशिकच्या गोल्फ ग्राउंडवर जमायचे होते. माझा उत्साह पाहून, सौ. रजनी मला " चिअर अप " करण्यासाठी येणार ,असं म्हणाली. मग सौ. एस. डी. कुलकर्णी वहिनीही ,यायला तयार झाल्या. आम्ही चौघे माझ्या कारने, गोल्फ मैदानावर गेलो. गाड्या पार्किंगचा प्राॅब्लेम होईल असे वाटत होते. पण तसे कांही झाले नाही. पार्किंगची नीट व्यवस्था ,शेजारच्या " इदगाह " मैदानावर, करण्यात आली होती. तिथून गोल्फ मैदानाकडे जाणार्‍या वाटेवर, हिरव्या रंगाचे नेट अंथरले होते . प्रत्यक्ष मैदानात प्रवेश करताना, ज्यांनी मॅरॅथाॅनचा युनिफाॅर्म घातलेला आहे , त्यांच्यावर गुलाबाच्या पाकळ्यांची वृष्टी, बाजूला उभ्या असलेल्या तरूणी करत होत्या. या स्वागताने मन भरून आले.
                मैदानावर प्रवेश करताच, समोरच्या स्टेजवर " झुंबा " डान्स करणारी एक तरूणी, दिसत होती. तिच्या मागच्या मोठ्या पडद्यावर ,प्रेक्षक व ती नाचणारी तरूणी, " मोठ्या  ठळक "स्वरूपात दिसत होते. हे मॅरॅथाॅन सूरू होण्या पूर्वीचे, वाॅर्मिंग अप होते. तिथे हजर असलेल्या चार पाच हजार लोकापैकी, फारतर दहा टक्के लोक तिचे हावभाव पाहून त्या प्रमाणे, वाॅर्मिंग अप करण्याचा प्रयत्न करीत होते. बाकीचे नुसतेच एंजाॅय करत होते. तिथले म्युझिक , झुंबा नृत्य व जिकडे तिकडे मॅरॅथाॅनचा, एकसारखा युनिफाॅर्म घातलेले लोक...एकूण माहौल मोठा प्रसन्न होता. सकाळी सकाळी छान वाटले , आपण या उपक्रमात भाग घेतल्याचे समाधान जाणवले.
                 सातला आमची मॅरॅथाॅन सुरू होणार होती. पावणे सातला ,मैदाना वरून त्र्यंबक रोडवर जावे ,अशी सूचना मिळाली. मैदानातून जाताना, मी सौ. रजनीला व सरांनी त्यांच्या मिसेसला, जणू कांही आपण महायुध्दावर निघाल्या प्रमाणे, निरोप दिला. त्या दोघींच्या ही डोळ्यात, कधी नव्हे ते, आपल्या नवर्‍या बद्दल, कौतूकाचे भाव दिसले व आम्ही मार्गस्थ होण्यासाठी रोडवर निघालो.
                  रोडवर तुडुंब गर्दी होती. फोर लेनच्या रोड वरील ,आमच्या बाजूची लेन, पोलीसांनी केवळ स्पर्धकांसाठी ,राखीव ठेवली होती. समोर मोठ्ठे घड्याळ लावले होते. त्यात सहा पंचावन्न ही वेळ दिसत होती. आता ही पाच मिनिटे कधी संपतात, याची उत्सुकता सर्वांच्या चेहर्‍यावर दिसत होती. शेवटचे दहा सेकंद उरल्यावर ,उत्सुकता शिगेला पोचली व सर्वजण ओरडून एक्कावन , बावन् , त्रेपन्न .....एकोणसाठ आणि सहावाजून साठ मिनिटे होताच, सर्व स्पर्धक धावायला लागले. आम्हाला धावायला जागा मिळून ,प्रत्यक्ष धावायला सुरवात करण्यासाठी ,दोन मिनिटे लागली. तुतारी , पिप्पाणी , ताशे , ढोल या वाद्यांच्या गजरात ,आम्ही जग जिंकायला निघालेल्या नेपोलियन बोनापार्टच्या भूमिकेत ,कधी शिरलो ते समजलच नाही.
                   आणि मॅरॅथाॅन सुरू झाली. .....एक अविस्मरणीय अनुभव, या मॅरॅथाॅनने मला दिला व आयुष्य आणखीन समृद्ध झाले........

" मुघल ए आझम "....एक नाट्यानुभव....

                 " मुघल ए आझम " , १९६० सालचा एक भव्यदिव्य चित्रपट ! ज्यात शहेनशहा अकबराची भूमिका ,पृथ्वीराज कपूर यांनी केली होती. पृथ्वीराज म्हणजे राज कपूरचे पिताश्री !  अकबराला, राजपूत पत्नी जोधाबाई, हिच्या पासून झालेला मुलगा, म्हणजे सलीम ! त्याची भूमिका केली होती दिलीप कुमार यांनी ! त्याची प्रेयसी, म्हणजे अकबराच्या दरबारातील नृत्यांगना अनारकली , ही भूमिका मधुबालाने केलेली होती. भव्य सेट्स व जबरदस्त अभिनय या मुळे, हा सिनेमा त्या काळी फार गाजला होता.
                 अशा गाजलेल्या सिनेमावर नाटक बेतणे, ही संकल्पना, मनाला फारशी पटणारी नाही. सिनेमात दाखविता येणारी भव्यता ,रंगमंचावर कशी दिसणार ? शिवाय तितक्या तोडीचे अभिनेते कसे मिळणार ? असे अनेक प्रश्न, हे नाटक पाहण्या पूर्वी ,कोणाच्या ही मनात येउ शकतात. तसे माझ्या ही मनात होते. शिवाय नाटकाचे तिकीट प्रति व्यक्ती रू. २५०० /- होते. नाटक मुंबईत NCPA ला होते. नाशिकहून नाटकासाठी मुंबईला जाणे ,केवळ अशक्यच ! पण तो योग आला व मी ते नाटक पाहिले.
                   नाटक पाहून आल्यावर ,मन अतिशय आनंदित झाले होते . रंगमंचा वरचा तो प्रयोग, केवळ अविस्मरणीय असाच होता . NCPA थिएटरही भव्य दिव्य व या प्रयोगाला साजेसेच होते. या नाटकाचे प्रयोग, फक्त मुंबई व दिल्ली येथे झाले आहेत. गेले वर्षभर झालेले सर्व प्रयोग, " हाउस फुल्ल " होते असे समजले.
                      या नाटकात स्टेजवर ,मुघल ए आझम या चित्रपटातील गाणी पाहणे ,हा एक आनंद योगच होता. उदाहराणार्थ सांगायचे तर ," प्यार किया तो डरना क्या " हे गाणे ,अनालकली व तिच्या अंदाजे पंचवीस ते तीस सख्या ,यांनी अतिशय सुंदर सादर केले . खरच डोळ्याचे पारणे फिटले ! हे  हिन्दी नाटक ऐतिहासिक व मुघल राजघराण्यावर आधारित असल्याने, सर्वांची वेषभूषा,  अतिशय देखणी व झगमगाटपूर्ण अशीच होती. स्टेजवर दाखविलेला, शहेनशहा अकबर व सलीम यांचा युध्दाचा प्रसंग ,अजोड असाच होता. नेपथ्यात ही वेगळेपणा होता. त्याला सिनेमाच्या तंत्राची जोड दिल्याने, स्टेजवर हुबेहुब त्रिमितीय भास निर्माण होत होता . भव्यता डोळ्यात भरत होती.
                     या नाटकात अनारकलीची भूमिका, मराठी अभिनेत्री प्रियांका बर्वे, हिने केली आहे. तिचा आवाज व नृत्य कौशल्य लाजवाबच ! एकूण हे नाटक पाहिल्यावर, आता रंगमंचावर पुन्हा कांहीही पाहिले नाही तरी चालेल , असा एक भव्यदिव्य आणि सुखद अनुभव, या नाटकाने दिला.
                  ज्यांनी हे नाटक पाहिले किंवा पुढे पाहतील, ते माझ्या या मताशी निश्चित सहमत होतीलच, असा विश्वास बाळगून थांबतो !

निरामय जाॅगर्सचे " ब्रह्मा , विष्णू , महेश "

                 फोटोत दिसत आहेत ते , नाशिक मधील , निरामय जाॅगर्स , या आमच्या सकाळच्या फिरायच्या ग्रुपचे,  " ब्रह्मा , विष्णु , महेश " !  डावीकडून श्री. गुजराथी सर , नंतर  श्री. एस. डी. कुलकर्णी सर , त्यांच्या नंतर  केसकर सर .
               या तिघांना ब्रह्मा , विष्णू आणि महेश , म्हणायचे कारण म्हणजे , फोटोत ते तिघे जसे बसलेले दिसतात , अगदी तसेच ते तिघे,  रोज  त्याच बाकावर आणि तसेच  बसलेले असतात. बाकी आम्ही सगळेजण , शेजारीच असलेल्या अरूंद कट्यावर बसतो. कांही जण उभेच राहतात.
                 तिघांच्यात नर्म विनोद चालू असतात. तिघे ही एकमेकांच्या, फिरक्या घेत असतात. हे सगळं आम्ही बाकीचे एजाॅय करत असतो. या तिघांच्या पैकी ,एकजण कोणी कांही कारणाने फिरायला आले नाही , तर बाका वरील ती जागा राकामी ठेवली जाते. त्या जागेवर रिकामी असून ही,  कोणी ही बसत नाही. तिघे ही वयाने सिनीयर असल्याने, त्यांचा मान ठेवला जातो.   
                 श्री. गुजराथी सर , फिजीकल केमिस्ट्रीचे पी. एचडी , श्री. एस. डी. कुलकर्णी सर म्हणजे काॅमर्स काॅलेजचे प्रिन्सिपाॅल आणि केसकर सर हे मराठीचे पी. एचडी ! असे तिघेही  शिक्षक असून ,ज्ञानाने खूपच मोठे असल्याने सर्वजण त्यांचा मान राखतात.
            एका वाक्यात सांगायचे तर , तिघे ही आमच्या " निरामय जाॅगर्स " या ग्रुपचे भूषण आहेत. तिघांना मानाचा मुजरा !